Kijkje in de keuken, deel III: lekker korte lijntjes

15 september 2016

Het KCR biedt een kijkje in de keuken. Om inzicht te geven in wat het doet en hoe het daarbij te werk gaat. En natuurlijk: hoe klanten en stakeholders dit waarderen. In deze aflevering: de Imeldaschool waardeert de ‘lekkere korte lijntjes’ met het KCR.


School: katholieke basisschool Imelda
Aantal leerlingen: 170
Aantal leerkrachten: 21
Aantal locaties: 1
Wijk: Liskwartier
Huidig cultuuronderwijs: Ateliers in School, Zangexpress, IKEI

Wat deed KCR?
• Begeleiding bij Ateliers in School
• Begeleiding bij Kenniskring Ateliers in School

Hoe waardeert de klant dit?
Aziem Jarmohamed, directeur van de Imeldaschool: ‘Voor ons gaat het bij kunst- en cultuuronderwijs uiteindelijk niet om al die leuke werkjes die aan de muur komen te hangen. Het gaat om de gedragingen van onze leerlingen. Hoe creatief zijn ze in het zelf bedenken van nieuwe oplossingen op allerlei terreinen? Bijvoorbeeld: bij rekenen kun je kinderen leren om een opgave op drie manieren op te lossen. Voor ons is het van belang dat ze zelf met een vierde mogelijkheid komen. Out of the box denken. En daarbij staat voorop: fouten maken mag! Honderd fouten betekenen evenzoveel leermomenten. Het proces is uiteindelijk belangrijker dan het resultaat.’

‘Toen het ging om het inrichten van het kunst- en cultuuronderwijs op onze school heb ik vanzelfsprekend contact opgenomen met het KCR. Omdat ik een goede sparringpartner wilde. Op zich is het voor een school best te doen om aan de nodige subsidiepotjes voor allerlei projecten en programma’s te komen. Maar het gaat erom dat je iets goeds met het geld doet. Dat je het duurzaam besteedt. Daarbij is goede begeleiding onmisbaar. Je kunt het misschien wel vergelijken met mensen die plotseling de jackpot winnen. Het merendeel ervan is na verloop van tijd weer helemaal terug bij af – of nog verder afgezakt. Het KCR tilt mij op een hoger plan. Ze stellen mij de juiste vragen en nemen geen genoegen met het eerste antwoord dat je geeft: ze vragen dóór. Wat wil je met dit plan bereiken? Waarom wil je dat? Vanuit welke visie?’

‘Wat ik waardeer in het KCR is het persoonlijke contact. Het gaat heel vanzelfsprekend, haast informeel. Het maakt dat je lekkere korte lijntjes met elkaar hebt: gewoon even bellen. Dat is voor mij heel belangrijk, en dat weten ze. Daar houden ze rekening mee. Ze bouwen aan een relatie, want daar begint het allemaal mee. Ze weten hoe onderwijs in elkaar steekt. Ze weten hoe het culturele veld eruit zien. Hoe onderzoek gedaan en geïnterpreteerd moet worden. En hoe je kunt aantonen dat goed cultuuronderwijs echt zoden aan de dijk zet – ook in de resultaten die kinderen boeken.’

‘Wij waren een van de eerste scholen die begonnen met Ateliers in School van het KCR en hebben in de loop van de jaren de ontwikkeling van dit project meegemaakt. Daarbij heeft het KCR altijd geholpen om de scherpte erin te houden. Hoe loopt het? Wat willen we er nog meer mee? Voldoet het nog wel aan wat we ervan verwachten? Ze kwamen om de zoveel tijd langs om de voortgang te bekijken. In de Kenniskring die het KCR leidt, deelden we onze ervaringen met die van andere betrokken scholen. Daarbij gaf het KCR de impulsen om het gesprek telkens weer op een hoger plan te krijgen.

‘Ruim vier jaar hebben we inmiddels Ateliers in School. Het loopt prima, en toch ben ik op zoek naar nieuwe ontwikkeling. We moeten er nog verder mee kunnen komen. Bij het KCR snappen ze dat. Die zullen niet zeggen: het loopt toch goed, wat wil je nu nog meer? Ook zij zoeken altijd naar ontwikkeling en ze willen zelf ook blijven leren. Dus ik ben alweer met ze in gesprek, op zoek naar verdere verbetering van een project dat al steengoed is. Daar gaat ongetwijfeld weer iets moois uitkomen.’