Kijkje in de keuken, deel II: cultuurbemiddelaar van Rotterdam

01 september 2016

Het KCR biedt een kijkje in de keuken. Om inzicht te geven in wat het doet en hoe het daarbij te werk gaat. En natuurlijk: hoe klanten en stakeholders dit waarderen. In deze aflevering: het Stadsarchief Rotterdam ziet KCR als dé cultuureducatiebemiddelaar van Rotterdam.

Instelling: Stadsarchief Rotterdam
Aantal bezoekers naar schatting per jaar: duizenden (fysiek, digitaal, publicaties, social media, tv en radio).
Aantal cultuureducatieve activiteiten voor scholen naar schatting per jaar: tientallen
Aantal locaties: 1
Bereik: stedelijk, regionaal en soms landelijk
Samenwerking met KCR: projecten ‘De Brandgrens’ en ‘De Aanval’ (Cultuurtraject Rotterdam); manifestgroep ‘Kennisdeling vanuit de praktijk’; Erfgoedcoalitie Rotterdam

Wat deed KCR?
• Bij de projecten ‘De Brandgrens’ en ‘De Aanval’ (Cultuurtraject Rotterdam): beoordelen van idee en plan; geven van adviezen; aanbieden en publiciteit maken via de website van Cultuurtraject Rotterdam; verzorgen van de inschrijvingen; project bezoeken en adviseren over finetuning; evaluaties vanuit deelnemers vragen en deze doornemen met de klant. Specifiek voor ‘De Aanval’: gekoppeld aan themalijn ‘Rotterdam viert de stad’ en extra publiciteitsinzet.
• Bij de manifestgroep ‘Kennisdeling vanuit de praktijk’: opzetten van het programma; leiding geven aan de bijeenkomsten; inhoudelijke verdieping aandragen; netwerkcontacten delen. Er waren zes bijeenkomsten (najaar 2015 en voorjaar 2016) met deelnemers uit het culturele en onderwijsveld rond het thema: ‘Horizontaal leren: samen werken aan een rijke leeromgeving’.
• Stadsarchief Rotterdam is deelnemer aan de Erfgoedcoalitie Rotterdam, waarvan KCR lid is samen met Museum Rotterdam, Stadsarchief Rotterdam, Het Maritiem Museum, Nederlands Fotomuseum en Bureau Oudheidkundig Onderzoek Rotterdam.

Hoe waardeert de klant dit?
Louisa Balk, adviseur educatie bij het Stadsarchief Rotterdam: ‘Met ons archief willen wij het openbare geheugen van Rotterdam zijn. Wat je ook vraagt over de stad, wij hebben het in huis. Van de Holland-Amerika Lijn tot en met familiearchieven. Daarmee proberen we zoveel mogelijk leerlingen en studenten te bereiken. Het KCR is daarbij al jarenlang een deskundige en betrokken partner.

Ons erfgoedproject ‘De Brandgrens’, dat wordt aangeboden binnen het Cultuurtraject Rotterdam, loopt al jaren als een trein. Je kunt het gerust een succesnummer noemen. Dat is mede dankzij de inbreng van het KCR. De leerlingen lopen onder leiding van een gids van het Gilde langs de grens van het gebied dat tijdens het bombardement van 1940 in brand stond. Het programma heeft een mooie combinatie van binnen- en buitenactiviteiten. Het is aanschouwelijk onderwijs, de leerlingen kunnen het echt beleven. Het wordt vaak als indrukwekkend ervaren.

Met mijn ideeën stapte ik als eerste naar het KCR, omdat dit nu eenmaal dé cultuureducatiebemiddelaar van Rotterdam is. Het KCR heeft jarenlange ervaring met het onderwijs. Ze weten wat haalbaar is en wat wel en niet werkt. Bovendien wilde ik ons project graag onder de paraplu van het Cultuurtraject Rotterdam onderbrengen. Het Cultuurtraject is een goed merk, het heeft samenhang en kwaliteit. Bovendien is het bereik groot en dat verhoogt de kans op succes aanzienlijk. Scholen hebben heel veel aan hun hoofd, ik wilde niet de zoveelste culturele instelling zijn die ze lastigvalt met een foldertje.

Een medewerker van het KCR kwam bij ons op bezoek en samen hebben we het idee doorgenomen. Ik kreeg heel praktische feedback en tips. Bijvoorbeeld over de tijdsduur van het programma en over de omschrijving van de lesdoelen. Wat wilde ik eigenlijk op dat vlak? Het hielp mij om dit in breder perspectief te zien. Zo kreeg ik een andere kijkrichting mee: namelijk die van de school.

Bij ons project ‘De Aanval’ stond educatie hoog op de agenda. Het Museum Rotterdam was samen met ons al lang met het idee bezig, maar het duurde tot het allerlaatste moment tot de subsidies loskwamen. De bijbehorende expositie hadden we grotendeels gepland binnen de weken waarin scholen vakantie hebben. Er was weinig animo voor. De workshop waarin kinderen hun eigen krantenpagina uit mei 1940 konden maken werd toen door het KCR ondergebracht binnen het Cultuurtraject. Het KCR heeft er echt hard aan getrokken wat betreft werving en daardoor zijn er toch nog heel behoorlijke aantallen leerlingen naartoe gekomen. Ik zou dus willen zeggen: KCR, ga vooral door met het Cultuurtraject!

De manifestgroep ‘Kennisdeling vanuit de praktijk’ was een verrijking om mee te maken. Het was heel goed om in aanraking te komen met de taal en de manier van denken van het onderwijs. Als culturele instellingen zijn wij als eerste geneigd om vanuit onszelf te denken. Maar nu werd mij een aantal dingen duidelijk. Hoe druk het onderwijs het altijd heeft, bijvoorbeeld. Maar ook wat hun jaarcyclus is. Wanneer ze de Tweede Wereldoorlog behandelen. En dat ze in april al moeten besluiten wat ze het volgende schooljaar gaan doen. Ik heb veel persoonlijke contacten opgedaan. Dat is handig, want als je elkaar kent, zoek je elkaar eerder op.’